دونه های برف فقط برای دیدن چشات از آسمون پایین میان. اما پاشونو که زمین می ذارن فدای مهربونیت می شن...

روز مــــــادر به همه مادرهای دنیا مخصوصا مامانی خودم تبریک می گم

و من گریان و نالانم
و من تنهای تنهایم
درون کلبه خاموش خویش اما،
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریای پر اشکم
که طوفانی به دل دارم
درون سینه پر جوش خویش اما،
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هردم با نسیمی می شود برگی

جدا از او، جدا از او،
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند...
کسی دیگر نمی کوبد
در این خانه متروک
کسی دیگر نمی پرسد
چرا تنهای تنهایم!؟

آرزومه كه يه روز، تو كلبه ي قشنگمون يه شب صاف مهتابي، با ديواراي عنابي
دست بكشم رو گونه هات ، خيره بشم به اون چشات
حس كنم كنارمي ، تو آغوش گرم مني
سرت رو شونه هام باشه ، دستات توي دستام باشه
نگات تو چشم من باشه ، لبات روي لبهام باشه
از عشق هم گر بگيريم ، از امروزو فردا بگيم
با اين دلهاي پاكمون ، يه جشن كوچك بگيريم

در غروبی ملال انگیز وتلخ

در فضایی مملو از غم

از هجوم خاطرات به پستوی اتاق پناه آورده ام

خاطرات رنگین اون روزها یادش بخیر

تو می دانی من هم می می دانم

که آنروزها بر نمی گردند

آنروزها رفتند ولی تو مانده ای

تو که سنگ صبوری   تو که معنی عشقی

تو که می دانم یه همزبانی

یک همزبان کم حرف

یک دوست داشتنی آرام

تو دلبر دل پاک

یک دوست عاشق

مثل گلهای شقایق

توشقایق من معصوم نازنینی

دلت مثل دل من تنها وبی یاوری

کاشکی می دانستی

لحظه های بی تو بودن لحظه های مردن است

کاش همیشه بودی

کاش شعر مرا می خواندی

کاش یک شب به اتاق کوچک تنهاییم می آمدی

آنگاه می توانستی شعر مرا بخوانی

کاش می آمدی

ولی افسوس . . .

هی !

تو که خورشید از چشمانت طلوع می کند! 

ما همه همسفریم

آن جا که دیگر نه من هستم

نه اثری از تو بر جای مانده!

عشق می ماند و بس ...

همیشه فرصت کوتاهی برای بودن داشتم!

همیشه فرصت کوتاهم را با عشق

جاودانه کرده ام ...

خوب من...

همیشه در عجب بودم

که چرا در جاده ی عشق

پا به پایم نمی امدی

حتی وقتی آهسته و پیوسته می رفتم ،

امروز فهمیدم...

ولی افسوس چه دیر !

ریگی که در کفشت بود تو را می ازرد!!!

و باز جاده مرا می رقصاند

بر پیچ و تاب های بدنش ،

سفرنامه ام را هرگز پایانی نیست

عشــــــــــــــــــق نــــــــــــــــافرجــــــــــــــــام من...

دلم به وسعت چشم های عاشقت تنگ است
ولی خطوط فاصله چقدر پررنگ است
تمام غصه من بی کسی و تنهایی ست
ولی امید رسیدن چقدر کمرنگ است
دگر نخواهم دید آن چشم های زیبا را
دلم برای نگاهت چقدر دلتنگ است
از آن سحر که برای تو وقت رفتن بود
دگر طلوع برایم چقدر کمرنگ است

هزاربار ملامت شنیدم و یک بار
کسی نگفت که شاید دل تو از سنگ است
کنون تو نیستیٌ و آگهی که فاصله ها
میان دست من و تو هزار فرسنگ است

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن
من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن
به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای
دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن
دلی چو اینه دارم نهاده بر سر دست
ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن
ز روزگار میاموز بی وفایی را
خدای را که دگر ترک بی وفایی کن
بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست
تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن
شکایت شب هجران که می تواند گت
حکایت دل ما با نی کسایی ک

اشکامون مثل يه بارون

مي چکن رو قلب جاده

تو حضور سبز اين خط

منم اون عاشق ساده

کاش مي شد تو شهر افسوس

صبح فردا رو شناختن

گم شدن تو شب يلدا

دل رو عاشقونه باختن

من که در سياهي شب

به فروغ صبح رسيدم

با حضور سبز عشقت

يه اميد و آهي ديدم

يه تلنگر بود و لرزوند

دلمو چه صاف و ساده

تا نشم اسير غم ها

تو شباي بي ستاره